Goede verhalen liggen op het kerkhof

Als tekstschrijver en blogger ben ik altijd gespitst op verhalen. Uit ervaring weet ik: goede verhalen liggen op straat. En op het kerkhof. Dit wist ik nog niet: de loop die verhalen nemen, kan afhangen van één letter. Wat ik hiervan leerde? Geloof alleen wat je met eigen ogen ziet en leest.

Goede verhalen liggen op het kerkhof

Een Nederlands koppel uit een dorp verderop vertelde ons over hun bezoek aan Champrois, een karakteristiek Creusoiser plattelandsgehucht, niet ver bij ons vandaan. Tijdens één van hun vele elektrische fietstochten legden ze er even aan. Ze bekeken de handvol keuterboerderijtjes, de kleine middeleeuwse kapel en de daar tegenover gelegen dodenakker ter grootte van een postzegel. Eén grafmonument op de begraafplaats trok in het bijzonder hun aandacht.

Een goed bewaard geheim

Het betrof de laatste rustplaats van ene Marie Collin, overleden op 15 december 1896, op 20-jarige leeftijd. Ze nam haar net gebaarde of doodgeboren kindje mee het graf in. Een tragisch verhaal. Ze droeg nog meer voorgoed haar graf in: het geheim van haar bedroefde ouders. Het stond er letterlijk, zeiden onze kennissen. ‘Zij neemt het diepste geheim van haar vader André Collin en haar moeder Anne Berger mee haar tombe in.’

De tekst zette de fantasie van onze fietsende levensgenieters in de hoogste versnelling. Een rondje internet had nog geen licht in de duisternis gebracht. Ook onze nieuwsgierigheid was gewekt. Dat spreekt. Wat hadden de ouders van Marie Collin op hun lever gehad, dat het daglicht niet verdragen kon? Wat voor verhalen deden de ronde? Welke obscure gebeurtenissen hadden zich voltrokken op de familieboerderij? Zijn wij een gruwelijk geval van verwaarlozing of incest op het spoor? Of erger nog?

Hier zit een verhaal in!

Hier zit een verhaal in, dat is zeker! Ik dacht meteen aan een historische vertelling à la Célestine – De vergeten geschiedenis van een jonge vrouw op het Franse platteland. Met een bundel brieven als aanknopingspunt, aangetroffen in een oude woning in het dorp Chassignolles, eveneens in Midden-Frankrijk, reconstrueerde historica en schrijfster Gillian Tindall het leven en de liefdesverhalen van Célestine Chaumette, dochter van de plaatselijke herbergier en de meest begeerde deerne van de streek.

Mijn schrijvershart klopte hartstochtelijk. Ik besloot bij de bron te beginnen en bracht samen met mijn vrouw een bezoek aan de plaats des onheils, het geboortedorp van Marie Collin, het hoofdpersonage van de historische roman die eraan zat te komen. Champrois trof ons als een vredig en verzorgd gehucht. Wel ondervonden we meteen achterdocht vanuit de lage boerderij die, aan de overzijde van de smalle dorpsweg, uitkeek op de kapel en het kerkhof. De bewoonster deed het tuinhek op slot en hield ons vanachter een laurier in de gaten. Een voorteken.

Een doodlopend verhaal

Het kerkhof lag op een soort terp. We klommen omhoog. Intuïtief liepen we direct op het glazen bushokje af, waar in 1896 het eeuwig wachten van Marie Collin op de wederopstanding begon. Een memorabel moment. We werden er even stil van. Gebiologeerd staarde ik naar het medaillon in de granieten gedenksteen. Het duurde even voor ik de taalflater van ons opgewekte fietsduo ontdekte; een malentendu die mijn ambitieuze plannen voor de historische roman aan flarden scheurde.

Op het medaillon stond niet SECRET maar REGRET. Niet het diepste geheim van haar ouders verdween voorgoed met de beklagenswaardige Marie de tombe in, maar de diepste spijt. Eén letter slechts, maar wat een verschil! En wat een gemis zullen die ouders een leven lang ondervonden hebben. Je dochter. Je kleinkind waar je negen maanden samen naar uitkeek. Gestorven in het kraambed. Kort voor de kerst. Krap voor het aanbreken van de 20e eeuw. Weg dromen. Weg toekomst.

En weg roman.

Want het verhaal loopt hier dood, dat is duidelijk.

Eén troost, daar maak ik geen geheim van: zelfs deze flater leverde weer een verhaaltje op!

Elk graf vertelt zijn eigen verhaal