Op de step, op de step

In Nederland is hij nog verboden op de openbare weg, de elektrische step. In de grote steden van Frankrijk is het hippe vehikel een hype. Hij heeft een leuke naam: trottinette. De goede lezer peutert daar direct het van oorsprong Franse woord trottoir uit. Daar zit ‘m de kneep. Voetgangers in Parijs, Toulouse, Lyon en Marseille voelen zich niet meer veilig op hun domein, de stoep. De roep om maatregelen klinkt luid.

 

Domweg steppen

 

Steppen is het nieuwe lopen, zeg maar. De huur-trottinette rukt op in de grote Franse steden. Techbedrijven vechten om een stukje van de koek. Het verdienmodel bewees zich eerder voor de ouwe trouwe fiets. Je reserveert en betaalt met een app, pikt de step op bij de dichtstbijzijnde ‘Pick & Go-locatie’ en stalt hem in de buurt van je eindbestemming. Handig, toch?

De Yuppies en Hipsters zijn er gek op. Snelle jongens en meisjes, van alle leeftijden, zigzagzoeven zich een weg door het wandelende en winkelende publiek. Op hoge snelheid, want er is altijd een doel: een werk- of lunchafspraak, een meeting, een apéro met vrienden. Er zijn al akelige ongelukken gebeurd, waarbij voetgangers gewond en van de leg raakten.

De beduusde stedelingen beklagen zich nu bij hun stadsbestuur. Het nationale debat rond de elektrische step is losgebroken. De kranten doen er bijna dagelijks verslag van. De toon is vaak allerminst vriendelijk.

‘Steppen is het nieuwe lopen’

Er gebeuren niet alleen ongelukken met de elektrische step, waarvan er in Frankrijk sinds deze zomer naar schatting 70.000 in omloop zijn. De hype is ook een bron van overlast. Veel steppers bezetten schaarse parkeerplaatsen, zoals ik Duitsers vroeger zag doen met hun kuil op het strand van Scheveningen. Anderen smijten hun trottinette achteloos op de stoep, wat al menig voetganger bebloede knieën opleverde.

In dagblad Le Figaro stond zelfs een artikel met als titel: Marseille à la pèche aux trottinettes électriques. Vissen naar elektrische steppen in Marseille. Wat is hier aan de hand? Kinderen in Marseille scheppen er genoegen in om de vehikels die ze op straat aantreffen in zee te smijten. Zomaar. Voor de lol. Een kostenpost voor de exploitanten en een belediging voor de zee die me vertelde dat ze er al zo beroerd aan toe is met die plastic soep.

‘Op de step, op de step, ik ben zo blij dat ik hem heb,’ zong Wim Sonneveld. Hij wilde ermee naar Purmerend. Dat was in mijn zwart-witte, dikwijls grijze jongensjaren. Ook ik had zo’n stomme step. Hij diende slechts één doel: domweg steppen.