Een internationaal huwelijk in Marsac

Het wat stijve staatsieportret van François Hollande is nog niet vervangen. ‘De Franse molens draaien minder snel dan de Nederlandse’, zegt madame le Maire met een charmante, verontschuldigende glimlach. ‘Maar geen zorgen, alle presidenten van de Derde Republiek kijken kritisch mee’, vervolgt ze trots, alsof ze de aandacht van de actualiteit wil afleiden. Ze wijst op een antiek en stoffig paneel; een galerij van muisgrijze mannen, wier zwart-wit portretten als kleine medaillons naast en onder elkaar staan. Veel voorname snorren en baarden. Wat steekt de huidige president, Emmanuel Macron, van wie het staatsieportret nog arriveren moet, daar fris en kwiek bij af!

En Marche! in Marsac

‘Best Man’ in Marsac

We zijn bijeen in de mairie van Marsac voor de huwelijksvoltrekking tussen Nathan en Helen. Hij is Fransman, zij Engelse. De getuigen hebben de Nederlandse nationaliteit. Dat zijn mijn vrouw en ik. Het trouwlokaal lijkt op een klaslokaal. Het voelt alsof we, bruidspaar en getuigen, bij ‘de juf’ aan tafel zitten. Vertrouwd en geborgen. Tussen Hollande en het paneel met stokoude presidenten prijkt een vergeelde wandbuste van Marianne. De ambiance ademt sleetsheid en verleden. Ik zit in een oude Franse film die enigszins vertraagd wordt geprojecteerd. De formaliteiten verlopen vlot en vriendelijk, maar ook wat routinematig. De meeste tijd gaat nog heen met het ondertekenen van papieren, waarbij de gemeentesecretaresse van Marsac een handje helpt. Met een goed kwartier is alles gepiept. We applaudisseren, drukken handen en kussen wangen.

‘Inderdaad’, beaamt madame le Maire, als we na afloop van het bescheiden ceremonieel op het bordes van het gemeentehuis van Marsac wat bijpraten, ‘een internationaal huwelijk’. Ze spreekt haar teleurstelling uit over de Brexit. Veel Engelsen besluiten uit voorzorg terug te keren naar hun vaderland en dat is niet goed voor de leefbaarheid van de Creuse. Een aantal jaren zag ze het inwonersaantal in de departementale statistieken stijgen, wat haar als burgemeester van Marsac goed deed. Leegstaande huizen werden opgekocht en ondergingen een metamorfose. De bedrijvigheid nam toe. Sinds enige tijd is er weer sprake van een dalende trend. We zwijgen even en kijken naar het bruidspaar dat wordt gefotografeerd door de broer van de bruid. Hij draagt bij deze gelegenheid, waarvoor hij en zijn vrouw overkwamen uit Liverpool, een stemmige korte broek, even grijs als de lucht die boven Marsac hangt. Het kan elk moment gaan plenzen. Even hebben ze over hun vlucht naar Frankrijk getwijfeld. Vanwege de gruwelijke gebeurtenissen in Manchester.

En Marche! in Marsac

‘Gaat Macron het verschil maken?’ vraag ik op de man af, uit interesse en een beetje om de stilte te doorbreken. Madame le Maire zucht. Ze weet het niet. ‘Hij wil wel’, zegt ze, ‘maar de mensen gaan de straat alweer op.’ Ze legt haar vinger op de zere plek van de Republiek. Nog voor Macron goed en wel aan zijn klus begint, gaat de boel plat en zijn cynisme en wantrouwen troef. ‘Maar’, herpakt ze zichzelf, ’we hebben eindelijk een jonge, energieke president, een man die vertrouwen en perspectief uitstraalt en de jeugd weet te inspireren. Want dát is wat we in Frankrijk nodig hebben: inspiratie en perspectief voor onze jongeren.’ Zelf ben ik niet zo jong meer, maar ik ben het helemaal met de vriendelijke burgemeester van Marsac eens.

Ons bruidspaar is trouwens ook niet zo jong meer. Nathan is de veertig gepasseerd en erg verzadigd voor zijn leeftijd. Helen is tien jaar ouder. Wordt dit een trend? Ze kwam naar Frankrijk met drie dochters uit een eerdere relatie. Verfranste dochters, inmiddels, van een zwarte, te jong overleden vader. Opgewekte meiden met leuke Franse vriendjes. Jongeren stappen gelukkig gemakkelijk over grenzen en kleurverschillen heen.

Als kroepoek en stokbrood

‘s Avonds zetten we het internationale karakter van het huwelijk nog eens kracht bij. We gaan naar Guéret voor een Chinees buffet. We beginnen met champagne en opmerkelijk Franse aperitiefhapjes voor de Chinese keuken. Tegen een vaste prijs mogen we onbeperkt eten en drinken – een nauwelijks gezond te noemen ontwikkeling. Aan het hoofdeinde van het buffet staat naast een reusachtige schaal met kroepoek een nostalgische mand met stokbrood. Dit blijkt een voorteken te zijn, want enkele dagen later zie ik op het nieuws hoe Emmanuel Macron in de taal van Shakespeare Donald Trump de les leest, nadat deze liet weten voornemens te zijn het Akkoord van Parijs aan zijn laars te lappen. Weer iets later zie ik dat Europa en China een stukje naar elkaar opschuiven. Als kroepoek en stokbrood. Wie durft te beweren dat er niets verandert in de wereld?