Een tweede levenproject

Deze heerlijke zomer zag ik in ons dorp meer vakantiegangers komen en gaan dan ooit tevoren. De meesten ken ik wel, van gezicht, vooral. Het zijn Fransen die hier een familiehuis hebben, dat ze af en toe gebruiken om te ontsnappen aan de drukte van de stad waar ze wonen, meestal Parijs. Sommigen overwegen met hun pensionering definitief deze kant uit te komen. Anderen gruwen bij die gedachte. ‘Veel te stil en niks te doen.’

Vrouw met megafoon

Bertrand en Evelyne hebben de stap wel gezet. Zij kochten hier twintig jaar geleden een huis dat ze gebruikten als vakantiestek. Ze hebben geen familiebanden met de Creuse, maar raakten er wel aan verknocht. Ze komen trouwens niet uit Parijs, maar uit de Aisne, in Noord-Frankrijk. Daar woonden ze een werkzaam leven lang aan een drukke doorgaande weg, begreep ik van Bertrand. Met Evelyne mocht ik het genoegen van een gesprek nog niet proeven.

Het leven als project

Begin juli namen ze hun intrek in de boerenwoning tegenover ons. Zo hadden we ineens buren. Dat was lang geleden, want het huis was weliswaar ooit bedoeld als gîte, maar is al in geen jaren meer als zodanig gebruikt. De eigenaresse, die aan ons uiteinde van het dorp woont, heeft er sinds ze haar man verloor geen zin meer in. Zij verhuurt het huis alleen bij speciale gelegenheden. Daar is in het geval van Bertrand en Evelyne sprake van, want hun vakantiehuis, dat aan het andere uiteinde van het dorp ligt, wordt ingrijpend gerestaureerd, zodat ze comfortabel kunnen genieten van hun welverdiende oude dag.

Bertrand, die elke gelegenheid aangrijpt om plotseling tevoorschijn te schieten en me de stuipen op het lijf te jagen, spreekt van notre deuxième projet de vie. Geen idee wat hij bedoelt, maar ik beleef het bestaan dan ook niet als ‘een project’. Bertrand weet inmiddels dat ik vaak vanuit huis lange wandelingen maak en gaf laatst te kennen dat hij veel zin heeft om mij daarin te vergezellen, zodra hij en Evelyne helemaal geïnstalleerd zijn. Ik moet nog een list verzinnen om deze behoefte de kop in te drukken, zonder onbeleefd te zijn. Anders kan ik mijn huis de komende jaren alleen nog incognito verlaten. Ik zwerf graag alleen door de heuvels, met mijn eigen gedachten.

Een ingebouwde megafoon

Hij lijkt me een goedzak, Bertrand, maar wat zal ik blij zijn als ze straks hun eigen huis in kunnen. Dat komt door Evelyne. De vrouw bezorgt me schele koppijn met haar ongemeen schelle stemgeluid. In haar strottenhoofd is een megafoon ingebouwd. Ze heeft het hoogste woord en houdt geen moment haar waffel. Ze kakelt en schettert door alles en iedereen heen, snauwt commando’s naar manlief en voert, omdat ze binnen vanwege de dikke muren geen bereik heeft, haar eindeloze telefoongesprekken buiten, waggelend over het erf. Haar tekst is tot in drie dorpen verderop te verstaan. Haar schrille stem, die me ineen doet krimpen, schalt de godganse dag door onze anders zo vreedzame vallei.

Achter hun tijdelijke onderkomen ligt een riante tuin, op het zuiden, maar Evelyne verkiest het voorerf. Dan kan ze alles beter ‘overzien’. Loopt er iemand langs, dan roept ze reeds van verre luid om aandacht. Het erf ligt schuin tegenover mijn werkkamer en ik heb al menigmaal bij veertig graden Celsius mijn ramen moeten sluiten om mijn klanten nog te kunnen verstaan. Steeds als ze haar stem opzet, moet ik me beheersen om me niet op hoge poten en met het schuim op mijn lippen naar de overkant te spoeden en haar keel dicht te knijpen. Dat gebeurt niet, natuurlijk, want ik ben geen gewelddadig mens. Bovendien, tussen droom en daad staan wetten in de weg. En praktische bezwaren. Enfin, u kent uw klassiekers.

Dagelijks loop ik naar het renovatieobject om me te vergewissen van de voortgang. Het schiet op. De afgelopen week werden de ramen en voordeur gemonteerd. Ze zijn van wit pvc. Nog een paar weken, schat ik, dan keren de stilte en rust terug en kan ik weer ongezien uit wandelen, alléén. Wel fijn, trouwens, dat ons dorp er weer bewoners bij heeft, want de leegloop van de Creuse is zorgwekkend. Ik wens Bertrand en Evelyne dan ook een zeer geslaagd ‘tweede levenproject’. Aan de andere kant van het dorp.